اراجیف نامه

خیال کن که غزالم،بیا و ضامن من شو

2011-05-26T00:43:00.000+04:30

اوست نشسته در نظر
اوست گرفته شهر دل
واوست که تن را سبک می کند
ودل را مطمئن
وروح را پران
وجان را آرام...

احسنت!!!

2011-05-14T01:01:00.000+04:30

دلم گرفته،
دلم عجیب گرفته است.
وهیچ چیز،
نه این دقایق خوشبو،که روی شاخه نارنج می شود خاموش،
نه این صداقت حرفی، که در سکوت میان دوبرگ این گل شب بوست،
نه،هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف نمی رهاند.
و فکر می کنم
که این ترنم موزون حزن تا به ابد
شنیده خواهد شد.
...
~~سهراب سپهری~~

بچه که هستی تا بغض می کنی ،به ثانیه نکشیده بغضت می ترکه و اشکات سرازیر می شه...
ولی وقتی بزرگ میشی،یاد میگیری بغضتو روزهاااااااااااا باخودت هرجاببری.
نمیدونم باید به قدرت بزرگ شدنت احسنت گفت یا به سماجت این بغض...

اینجور موقع ها...

2011-05-10T00:07:00.000+04:30

می دونی هیچی زجرآورتر از این نیست که این قدر عصبانی باشی که بتونی و حتی نیاز داشته باشی(نیاز به تخلیه روانی منظورمه ها نه آواره کردن ملت) با فریادت یه آپارتمان چهار طبقه رو به لرزه در بیاری و یا با صدای جیغت اهالی یه کوچه رو به صورت درجا یه جا جمع کنی،،ولی...
آخخخخخخخخخ؛ولی مجبور باشی جوری عادی برخورد کنی که اصن کسی نفهمه تو در این حد عصبی هستی و حتی به سر کسایی که باهاشون جر و بحث کردی بنا به دلایل زیاد نتونی هوااااااااااااااااااااااار بکشی و تازه ناچار باشی خیلی معمولی روزنامه ورق بزنی و از سر همین ناچاری بی ربط ترین مطالب مثل دلایل گریه نوزادان و استرس های بارداری و نکات ظریف مربوط به خرید لوازم برقی رو بخونی که بلکه حواستو پرت کنه یه کم...
تازه دردناک تر این که طرف های مقابل بتونن خیلی راحت داد بکشن و فریاد بزنن...
و گریه دار تر این که خودت می دونی این وسط اون قدرهام تو مقصر نیستی...

اینجور موقع ها یه احساس در هم پاشیدگی درونی بهت دست میده که خدا قسمت کسی نکنه واقعا...
اینجور موقع ها به این فکر می کنی این "کظم غیظ"که میگن همینه ها؛منتها از اونجایی که ما به صورت اجباری ونه از روی اختیار این کارو کردیم،اجر هم نمی بریم حتی بدبختی(خسرالدنیا و الاخره شدیم رفت با این اخلاقمون)
و دقیقا اینجور موقع هاست که با وجود تمام تنبلی هایی که واسه به روز کردن یه وبلاگ فیلتر شده و طفلکی داری،پا میشی میای اراجیف می نویسی.

ارجاف:"اینجور موقع ها" ازتون دور باد!!!

تو خود عذاب خودی،زجا برخیز!!!

2011-02-07T01:24:00.002+03:30

اگه تمام زندگیتوبگردی فکر نکنم موجودی عجیب و غریب تر از خودت بیابی،همون طور که من نیافتم.
من این روزها سخت از خودم در عجبم.
نه!!! اصلا قضیه "من زکجا آمده ام ،آمدنم بهر چه بود" نیست...قضیه اینه من واقعا چی می خوام؟کارهایی که تا حالا کردم،تصمیماتی که تا حالا گرفتم خواست من بوده واقعا؟آیا چیزایی که تا امروز بدست آوردم واقعا چیزاییه که من میخوام؟یا چیزایی که از دست دادم چیزایی که بوده که من واقعا نمی خواستمش؟

خوب که فکر می کنم می بینم خیلی جاها به مصلحت دیگران زندگی کرده ام.نمیگم همه زندگیم،ولی خیلی جاها.
ونقطه های خسران زندگیم دقیقا همون جاهاست.نقطه هایی که درد می کنه خود خودشه.
شاید اون روزا موقع گرفتن اون تصمیم ها فکر کردم چه قدر آدم از خود گذشته ایم...ولی حالا که فکر می کنم می بینم نــــــــــه عزیزم اسمشونو نمیشه گذاشت فداکاری و از خود گذشتگی،بهش اسم دیگه ای دادن...

هدفم از نوشتم این اراجیف فقط یک چیز بود و اون اینکه اگه تو هم داری راه منو میری همین الان برگردی،چون من دقیقا دارم از وسط ترکستان همین ره برات حرف می زنم.
ما آدما فقط یکبار مسیر زندگی رو طی می کنیم،تو مسیر در وهله اول فکر خودمون باشیم بقیه آدما فکر خودشون هستن؛وقتی فرمون مسیر جاده اومد دستمون و مهارت کافی داشتیم یاد بقیه بیفتیم.وقتی به دست فرمونمون مطمئن شدیم اون موقع شیشه رو بیا ریم پایین به اونایی گیج راهن شروع کنیم به آدرس دادن و ...در غیر این صورت یهو می بینی به طرق مختلف راهشونو پیدا کردن و ...

اووووووووه خیلی حرف دارم در این زمینه بزنم ،خیلی مثال و حکایت و جمله قصارو...ولی در کل حرفمو دست و پا شکسته زدم.ملت بیاین پند بگیرین:دی

مولودی خرافاتی که چشم به راه معجزه نشسته بود...

2011-01-15T22:33:00.000+03:30

22 سالگی خوب نبود...

همیشه فکر میکردم 2 همون عدد شانسه منه.از 2 خوشم میومد.همیشه پر از حس مثبت بود برام از همون بچگیم فکر میکردم 22 سالگیم بهترین سال عمرم خواهد بود ولی...

22 سالگی خوب نبود...

تو طالع متود ماه دی همیشه می خوندم که نوشته بود:"عدد شانس شما عدد7 است"ولی من قبول نمی کردم از همون بچگی می گفتم عدد شانس من همون 2.از همون موقع ها بی صبرانه منتظر 22 سالگی بودم و پیش خودم فکر میکردم با این همه حس خوب که 2 بهم میده،22 سالگیم حتما یه معجزه میشه...حتما بهترین اتفاق عمرم اون موقع میفته،ولی...

22 سالگی خوب نبود...

ارجاف:شروع دردمندانه ای داشت،برای پایان پیروزمندانه اش دعا می کنم؛بی شک کسی هست...

به رویاهات فکر کن!!!

2010-12-12T22:22:00.003+03:30

دخترک کلاس پنجم بود.از بچه درسخون های مدرسه که در این دوره تحصیلی بهشون میگن شاگرد ممتاز.در کنار مدرسه رفتنش،کلاس زبان، جودو و رقص عربی هم می رفت.
اون روز تو مدرسه شون اردو بود؛(یعنی بعد از ساعت درسی مدرسه بچه ها تا عصر مدرسه می مونن و با دوستاشون،با عروسکاشون بازی می کنند.حالا ما که فارغ التحصیل می شیم اینا تازه دارن می فهمن بازی هم می تونه تو رشد فکری بچه ها کمک کنه،هئیییییی).شال و کلاه کرده بود وداشت می رفت خونه.گفتم :امروز مدرسه تون اردو داره ها...گفت:میدونم.گفتم:خب چرا نمی مونی؟خوش می گذره که...گفت :آخه کلاس دارم.گفتم:خب یه جلسه کلاستو نرو.گفت:آخه نمیشه...گفتم: چرا؟گفت:آرزوهام کمرنگ میشه....................

به خدا گفت آرزو هام کمرنگ میشه...
دخترک رفت خونه و من هنوز مبهوت جواب آخرش بودم.پیش خودم فکر می کردم.پس واقعا می شه به آینده امیدوار بود.می شه امیدوار بود به نسلی که این جوری پا به جفت پای آرزوهاش وایساده...میشه امیدوار بود به نسلی که از مرگ آرزوهاش می ترسه...

ارجاف:می دانم!رسیدنمان به خیر!کمی تا قسمتی زنده به گور بودم.بخشی چاله چوله های زندگی را پر کرده ام،قدری اعصابم آرامش جوریده،اینورها پیدایم شده،با امید همواری زندگی تک تکتان.

کربلا می خوانندش...نجف می نامندش...

2010-09-09T01:01:00.000+04:30

بی تابم...
دلهره دارم...
سراسر شورم...
مشتاقم....
دلشوره دارم...
مسافرم...
مسافر شهری که اسمش را میدانم؛رسمش را نه...
مسافر شهری که بوی غربتش را از امروز در مشام حس می کنم.
فردا وطنم را به مقصد شهری سراسر ایمان و ایثار و قیام ترک می کنم.
در شهری گرم و آفتاب سوز،می روم تا عابر خیابانی باشم به منتهی الیه دو دریا...
می روم به قصد معرفت ...
از شما کوله باری از یادها می برم و بغلی از درود هایتان به حاکمان شهر غریب...
بدرقه ام کنید به دعایی از سر دوستی برای تهی بازنگشتن،برای دستانی خالی از حسرت،برای...

تنها دلخوشی ام بودن توست و بس!!!

2010-08-14T19:19:00.000+04:30

خدا مال همه است. مال من،مال شما،مال یکایک ما وشما.خدا نمایندگی انحصاری ندارد.خدا به تعداد آدم ها در زمین شعبه دارد.خدا تنها امکانی ست که هیچ کس نمی تواند از من و شما بگیرد....خدا تنها ذخیره ای ست که هیچ حکومتی نمی تواند مردم را از آن محروم کند یا توزیع آن را در اختیار خود بگیرد،یا کوپنی و جیره بندی اش کند.خدا تنها قدرتی ست که مظلومان بیش از ستمگران دارند.خدا تنها رفیقی ست که در هیچ شرایطی رفیقش تنها نمی گذارد و به او خیانت نمی کند..خدا تنها پناهگاهی که امنیتش هیچ گاه به مخاطره نمی افتد و حفاظ و حصارش خلل نمی پذیرد.
خدا تنها روزنه امیدی ست که هیچ گاه بسته نمی شود.خدا تنها کسی ست که با دهان بسته هم می توان صدایش کرد و با پای شکسته هم می توان سراغش رفت....خدا تنها قاضی ست که در قضاوتش احتمال ظلم وخطا نمی رود و عدالتش کمترین خدشه ای نمی پذیرد...خدا تنها دارنده ای ست که بی منت و چشمداشت می بخشد.خدا تنها دادستانی ست که راه های فرار را نشان خلافکار می دهد و کلید زندان را در جیب مجرم می گذارد و چشمش را بر خطای گناهکار می بندد .
خدا تنها محبوبی ست که محبان خود را تر و خشک می کند.خدا تنها سلطانی ست که با بخشیدن دلش خنک میشود نه با تنبیه کردن.خدا تنها کسی ست که دشمنانش را هم بر سر سفره اطعامش می نشاند و به منکران و تکذیب کنندگان هم روزی می دهد .
خدا تنها کسی ست که علی رغم دانستن چشم می پوشد و در عین توانستن،در می گذرد و می بخشد.خدا تنها حاکم مقتدری ست که هیچگاه در خانه اش را نمی بندد و هیچ کس را از خانه اش نمی راند....خدا تنها پادشاهی ست که ملاقاتش نیاز به وقت قبلی ندارد.خدا تنها کسی ست که برای همگان بهترین را می خواهد و از عهده تأمینش هم بر می آید.خدا تنها متعهدی ست که اگر امانت وجودت را به دستش بسپاری،بهتر از خودت مراقبت و محافظتش می کند و بیشترین سود را نصیبت می سازد.
خدا تنها کسی ست که اگر یک قدم به سویش برداری،ده قدم به سویت پیش می آید و اگر به سمتش راه بروی،به سمت تو می دود.خدا تنها کسی ست که وقتی همه رفتند،می ماند و وقتی همه پشت کردند،آغوش می گشاید و وقتی همه تنهایت گذاشتند،محرمت می شود.خدا تنها حاکم مقتدری ست که برای بخشیدن گناهکار هزاران بهانه می تراشد.هزاران وسیله می سازد و انواع عذر ها و بهانه ها را به دست خطاکار می دهد،تا تبرئه اش کند .
... و ماه رمضان یکی از این بهانه هاست.
...مقطعی از زمان است که خدا ناز بندگانش را می کشد،به دنبال فراریان و گریختگان می فرستد و هر شرط و شروطی را برای ورود به خانه و مهمانخانه اش بر می دارد.

سید مهدی شجاعی

ارجاف:به مهمانی که رفتی دست یاد مرا نیز بگیر و با خود ببر!!!

دست مرا بگیر واز این تاریکی رهایم کن!!!

2010-07-29T02:20:00.002+04:30

و اینجا ا ی ر ا ن است؛سرزمین کوروش؛اینجا همان جایی ست که دموکراسی و آزادی را در حد مطلق و یا حتی فراتر فقط اینجا پیدا میکنی.اینجا همان جایی ست که مشت محکمی بر دهان استبداد است.این جا همان جایی ست که عدالت غوغا میکند. اینجا همان جایی ست که چه بسا در ینگه دنیا به حال مردمانش غبطه می خورند.اینجا همان جایی ست که مردمانش ثروتمند زاده میشوند؛با یک حساب بانکی میلیونی.

اینجا همان جایی ست که تا تلویزیون نگاه می کنی احساس سربلندی داری و تا باسرعت نور به جهان می پیوندی احساس یاس؛فردا که تلویزیون نگاه می کنی دستی به سر و گوش خودت می کشی،یکباره میشنوی از صرفه جویی در مصرف برق و ترجیح میدهی برای جلوگیری از هدررفت این سرمایه ملی اول از همه تلویزیون را از برق بکشی،رادیو را خاموش کنی.و تو اینجا یاد می گیری کاغذ زباله نیست؛بعضا روزنامه ها فقط برای چنگ زدن به اعصاب تو چاپ نمی شوند بلکه با آنها می توانی پنجره را باز کنی ،دستی به شیشه ها بکشی و آسمان خاکستری شهرت را شفاف تر ببینی.
اینجا همان جایی ست که گاهی نمی دانی از فرط خوشی یا ناخوشی سرت را به کدام دیوار بکوبی ...

اینجا قرار نبود اینجا باشد...
اینجا موطن کوروش بود......
کوروش! خوب آسوده خوابیدی؛ولی آیا در خواب هم اینجا را این چنین می دیدی؟

ارجاف:اینجا سرزمینی ست که گاهی فرزندش با حسرت اراجیف می بافد؛با حسرت...

روحم درد می کند...

2010-07-10T02:35:00.000+04:30

روحم میخواهد برود یک گوشه بنشیند پشتش را کند به دنیا

پاهایش را بغل کند

و

بلند بلند بگوید

من دیگر بازی نمیکنم

.

خسته ام از اين کوير، اين کوير کور و پير

2010-07-06T23:13:00.002+04:30

امروز پسرک تو کوچه پا به پای مادرش قدم برمی داشت و براش از برزخ می گفت.
گویا تازه فهمیده بود برزخ چیه و داشت برای مادرش تعریف می کرد بیبنه درسته؟همونه یا نه...
پسرک بی خیال و رها :"برزخ یه کویره،یه کویریه که تموم شدنی نیست...یه کویره بین جهنم و بهشت....جای آدمایی که کارای خوب و بدشون یه اندازه اس..."
به اینجاش که رسید خنده ام گرفت،حس کردم این یکی رو دیگه بر مبنای استنباط خودش گفت.ولی به نظرم استنباط قشنگی داشت.پسرک باهوش بود...

به نظرم کارای خوب وبدم هم اندازه شده...

ارجاف:من گوش نایستاده بودما،باور کن!میدونی که بچه ها چیزای جدید که یاد می گیرن(به خصوص از دنیای بزرگترا)،هیجان زده،بلند حرف میزنن

سخن رنج مگو،جز سخن گنج مگو!!!

2010-06-26T21:09:00.000+04:30

خط خورد،خط خورد،خط خورد
رد شد،رد شد،ردشد...
صفحات سالنامه من
روزای زندگی ما ؛
خرداد هم گذشت...

و زندگی با همون ریتم و سرعت همیشگی،چهل و سه هزار و دویست نفس در شبانه روز(اگر هر دم را یک ثانیه و هر بازدم را نیز همان مقدار محاسبه کنیم؛به شرطی که نترسی و عاشق نشی) می گذرد.

همانطور که در پست قبلی عرض کرده بودم ما صداهایی شنیدیم و در پی آن رفتیم در بادو مه ایامی چند گم بودیم.این روزها به تازگی "بادها خوابیده اند آرام ورام،طبل طوفان از نوا افتاده است"وزندگی اندکی مجال استراحت داده .
تو این شرایط بس که نسبت به روزای یکی دو ماه اخیر آزادم چه از جهت فکری چه فیزیکی،گاهی دچار استرس میشم .میگم نکنه یه کاری بوده و من یادم رفته انجامش بدم.
کلی دارم سعی می کنم به سمت انسانیت حرکت کنم.زندگی رو با لبخند می گذرونم و تلاشم اینه به زندگی بی صدای بعضی آدمایی که این چند وقت در بودن کنارشون و همراهی باهاشون کوتاهی کردم آهنگی بدم.(تلاش می کنم حتی بی اثر)
به اوضاع زندگی که می خندیم هیچ، رو به اوضاع مملکت و برد و باخت های غافلگیر کننده جام جهانی قهقهه می زنیم.اصلا فکر نکنی آدم بی خیالی شدم،نه؛دارم رو مدیریت ذهنم کار می کنم.دارم سعی می کنم یاد بگیرم برای رسیدن به چیزایی که تا حالا بهش نرسیدم باید سعی کنم کسی باشم که تا حالا نبودم.دارم سعی می کنم...دارم سعی می کنم...دارم سعی می کنم...

ارجاف1:شکفته باش جهان را شکفته گر خواهی/که بر گشاده دلان چرخ روی خندان است.

ارجاف2:امروز خبر بسیار مسرت بخشی را شنیدم که در این باره نیز به موقع اطلاع رسانی خواهم کرد؛واین از مصادیق جذب نیروهای مثبت به واسطه ذهن پریشان آدمی ست.نگی نگفتم...

خوب می شنوم....

2010-04-15T00:19:00.000+04:30

این روزها که می گذرد،هر روز
احساس می کنم که کسی در باد
فریاد می زند...

احساس می کنم که مرا
از عمق جاده های مه آلود
یک آشنای دور صدا می زند...
....

روانشاد"قیصر امین پور"

من دوست دارم؛ ولی...

2010-04-07T23:17:00.001+04:30

من زندگی را دوست دارم؛ولی از زندگی دوباره می ترسم.
دین را دوست دارم،ولی از کشیش ها می ترسم.
قانون را دوست دارم،ولی از پاسبان ها می ترسم.
عشق را دوست دارم،ولی از زن ها می ترسم.
کودکان را دوست دارم،ولی ازآینه می ترسم.
سلام را دوست دارم،ولی از زبانم می ترسم.

من می ترسم؛پس هستم.
این چنین می گذرد روز و روزگار من...
روز را دست دارم ،ولی از روزگار می ترسم.

زنده یاد "حسین پناهی"

هوش دار!!!

2010-03-24T01:10:00.000+04:30

همین تورا بس که بدانی؛

تقویم دیگر شد و سال نو گشت و تو هنوز...

ارجاف:و بازم بهار با همون دادار دودور همیشگیش برگشت.
در این رستاخیز امید سال و فال و مال و حال و...خلاصه همه چی بر شما خوش!!!

سیصد و شصت و پنج غفلت را....

2010-03-18T16:45:00.000+03:30

یاد من باشد فردا حتما دو رکعت راز بگویم با او
و بخواهم از او که مرا در یابد.
و دل از هرچه سیاهی ست بشویم فردا.
یاد من باشد فردا حتما ، صبح بر نور سلامی بکنم.
سیصد و شصت و چهار غفلت را من فراموش کنم.
سینه خالی کنم از کینه این مردم خوب،
و سلامی بدهم بر خورشید.
یاد من باشد فردا دم صبح خواب را ترک کنم زودتر بر خیزم
چای را دم بکنم و در ایوان حیاط سفره را پهن کنم
در جوار گل یاس نان و چایی بخورم.
برکت را بتکانم به حیاط ،یا کریمی بخورد.
یاد من باشد فردا حتما ناز گل را بکشم،حق به شب بو بدهم
ونخندم دیگر به ترک های دل هر گلدان.
چوبدستی به تن خسته گل هدیه دهم.
حوض را آب کنم و دعایی به تن خسته این باغ نجیب.
یاد من باشد فردا،به دل کوزه آب که بدان سنگ شکست،
بستی از روی محبت بزنم ،تا اگر آب در آن سینه پاکش ریزند
آبرویش نرود.
رخ آیینه به آهی شویم، تا که من را بنشاند در خویش
من در آینه خواهم خندید، خاطر آینه از اخم به تنگ آمده است.
یاد من باشد فردا صبح جور دیگر باشم
بد نگویم به هوا ،آب ، زمین
مهربان باشم با مردم شهر.
و فراموش کنم هر چه گذشت.
خانه دل بتکانم از غم
و به دستمالی از جنس گذشت بزدایم دیگر تاری گرد کدورت از دل.
مشت را باز کنم تا که دستی گردد
و به لبخندی خوش دست در دست زمان بگذارم.
یاد من باشد فردا دم صبح، به نسیم از سر صدق سلامی بدهم.
. به انگشت نخی خواهم بست
تا فراموش نگردد :
"فردا، زندگی شیرین است"
زندگی باید کرد.
گر چه دیر است ولی
کاسه ای آب به پشت سر لبخند بریزیم
شاید به سلامت ز سفر برگردد.
بذر امید بکارم در دل
لحظه را دریابم.
من به بازار محبت بروم فردا صبح
مهربانی خودم عرضه کنم،
یک بغل عشق از آنجا بخرم.
یاد من باشد فردا حتما ،به سلامی دل همسایه خود شاد کنم.
بگذرم از سر تقصیر رفیق.
بنشینم دم در،
چشم بر کوچه بدوزم با شوق،
تا که شاید برسد همسفری
ببرد این دل ما را با خود
و بدانم دیگر قهر هم چیز بدی ست.
یاد من باشد فردا حتما
باور این را بکنم،که دگر فرصت نیست.
و بدانم که اگر دیر کنم، مهلتی نیست مرا.
وبدان که شبی خواهم رفت
و شبی هست مرا
که نباشد پس از آن فردایی.
یاد من باشد:
باز اگر فردا غفلت کردم، آخرین لحظه فردا شب باز
من به خود باز گویم این را:
یاد من باشد فردا حتما
دو رکعت راز بگویم با او،صبح بر نور سلامی بکنم.
پرده از پنجره ها بردارم.
آه،ای غفلت هر روزه ی من!
من به هر سال که بر من بگذشت
غرق اندیشه آن فردایی
که نخواهد آمد
مینشانم به جامه عمرم،سیصد و شصت و پنج غفلت را.

ارجاف1:روزی خواندمش،سخت بر دلم نشست،گفتم بخوانیش شاید...

گفتن بی بهانه...

2010-03-13T13:43:00.003+03:30

سلام

معمولا رسم نیست در آغاز پست های وبلاگ های شخصی سلام دهند،میدانم.ولی سلامی بود شاید از سر دلتنگی بعد از وقفه ای تقریبا طولانی در نخستین روز از آخرین هفته سال 88
این مکث های طولانی بنده برای خودمان شده است دغدغه و برای بعضی دوستان علامت سوال.هیچ خبری نیست،شهر در امن و امان است(!)،فقط شاید حرف هایی را که باید به بهانه زد،مجال ابراز وجود نمی یابند،هر بار به دلیلی.

گفتنی ها کم نیست،آخ که چقدر حرف داشتم بزنم وقتی" اعتماد" هم توقیف شد،"ایراندخت" لغو امتیاز.آخ که چقدر درد داشتم تا فریاد بزنم وقتی گرد پاشیده شده عادت را حتی درچهره قشر بیدار(!) اساتیدم دیدم .و چقدر وااسفاهای در گلو مانده...
چقدر ذوق گفتنی داشتم وقتی آمار فروش "مهرنامه"را از تمامی کیوسک های روزنامه از انقلاب تا فردوسی گرفته بودم فقط محض دلخوشی...

اصلابگذریم؛سخت نگیریم آخر سالی.88 هم با تمام خاطرات تلخ و شیرینش دیگر دارد دستش را بالا می آورد برای خداحافظی.فقط نمیدانم چرا این روزها با تمام اشتیاقی که برای رهایی از سرما و لباس گرم و استقبال از سبز روشن خیابان ها دارم استرس تمام وجودم را گرفته،انگاری کاری را باید انجام دهم که هیچ یادم نمی آید چیست.هر چه هست فقط میخواهم این هفته را هم کج دار و مریز بگذرانم شاید عاقبت سر از جایی در آوریم.
احساس می کنم 89 با اتفاقات غافلگیر کننده ای در انتظارم است ومن نیز سخت کنجکاوانه منتظر.اولین سال که این حس را اینچنین در خود می یابم،خواهشا مارا مورد الطاف خود قرار داده دعا بفرمایید با ذوقمان بر خورد نشود.
البته امیدوارم در سال جدید با اراجیف گویی مستمر شمارا نیز غافلگیر بنمایم.

ارجاف1:کمی رشته کلام نیازمندیم.چندی ننوشته ایم از دستمان در رفته است.گفتیم در این ارجاف پوزشی ضمیمه بفرماییم.

می خوانمت ای آرزوی محال!!!

2010-01-26T02:39:00.000+03:30

ای کاش زندگی چند دوره بود.حالا این آقاهه میگه دوبار*،ما میگیم اصلا هرچندبار شما بگین،فقط بیش تر ازیه بار.
اولین بار که متولد می شدی،می زیستی و می مردی.
باز بدنیا میومدی (حالا نخواستیم با همون دبدبه و کبکبه)ولی مثل همون موقع پاک.پاکِ پاک.
یه جورایی،ای کاش زندگی مداوم نبود.
یه جورایی،ای کاش زندگی "restart"می شد.
باشه اصلا مدتشم ما تعیین نکنیم.ولی ای کاش می شد.
حالا میدونی چرا؟
واسه اینکه بتونی درست درمون زندگی رو تجربه کنی.
یه بار بشی کوچه گرد عاشق.یه بار بشی ارباب مطلق "چرا"و"زیرا...".
یه بار واسه خودت زندگی کنی.یه بار واسه دیگران.
یه بار تو به کائنات دستور بدی.یه بار کائنات به تو.
یه بار....
یه بار.......
یه بار...........
فقط یه بار!

ارجاف1: آرزو تحت هیچ شرایطی عیب نیست.
ارجاف2:آرزو یعنی اینکه تو هنوز امیدواری و امیدواری یعنی؛تو ایمان داری،همین.

*:اشاره به فیلم"تنها دوبار زندگی می کنیم"

خدایمان بیامرزاد!!!

2010-01-20T13:05:00.002+03:30

شدیداااااااااااااااااااا به نقطه جوش نزدیک شده ایم.کلی اینجا نوشتیم بلاگ اسپات خورد(ای.....)

مرا دیگر توان نوشتن آن همهههههههههههههههه که به جان کشتمش نیست.چرا که شدیدا با ذوقمان بر خورد شده است.

ارجاف1:ملت!شما که زدین مارو کشتین.فقط یه خورده نق زدم.ولی از محبت های انرژی بخشتون بسی کیفور شدیم.مهرتان را سپاس!
ارجاف2 :هرزچندگاهی اراجیف گویی ام به اوج می رسد.نگران نباشید،خوب می شوم:D
ارجاف3:من همچنان هستم.سرزنده،سرخوش،پابرجا.

اگر زندگی بگذارد....

2010-01-05T16:06:00.000+03:30

زندگی را آغاز کردم بدون آنکه بدانم چرا؟
و سالها زندگی کردم بدون آنکه بدانم چگونه؟
ولی تصمیم گرفته ام
زنده بمانم
زندگی را یاد بگیرم
و زندگی کنم .
هر چند بدانم فقط یک لحظه برای درس پس دادن مهلت باقی ست.

ارجاف اول و آخر:امروز اولین وآخرین سه شنبه پانزدهم دی ماه هشتاد و هشتی ست که من تجربه میکنم.پس می خواهم زندگی کنم اگر زندگی بگذارد....

هوای خانه چه دلگیر می شود گاهی...

2009-12-30T13:33:00.005+03:30

تا هفته پیش همه جا بوی دود اسفند عزای بزرگ مردی بود که بودن و نبودنش همه برای آزادگی بود.
و این هفته همه جا بوی دود آتشی ست که دارد چشم هایم را می سوزاند،هرچند این روزها چشم هایم را بسته ام تا نبینم دودی که هوای آلوده شهرم را آلوده تر می کند.

این روزها دلم هم می سوزد بر آب و خاکی که که سالهاست این آتش زیر خاکستر را بر جان خود تحمل می کندو هرروز سنگینی اجسادی را بر سینه خود تاب می آورد که به راستی کسی نمی داند به کدامین گناه؟به عدالت خواهی یا به فتنه گری؟

دی ماه به سیاهی عزای حسین آغاز شد و به خاکستری آسمان شهرم می گذرد و من همین جا اعلام انزجار می کنم از این هوای خاکستری،اعلام انزجار می کنم از بوی دود،اعلام انزجار می کنم از فریاد های بر دیوار خورده،اعلام انزجار می کنم از ...

حرف هایی برای نگفتن...

2009-12-12T11:20:00.001+03:30

راه باشد یا چاه

افتادن به اراده ی من نیست

نیفتادن نیز !

برگ

دل نمی کند از شاخه

اگر نخواهد

ـ خدایی که لای ورق های کهنه نفس می کشد ـ !

ارجاف:یادگاری از دوست بر یاد مانده ام "آرشام"

یار دبستانی من!!!

2009-11-24T10:56:00.001+03:30

برادر زاده گرام حماسه ای دیگر آفرید...

عزیز ترازجان دیروز با حالتی افسرده و مملو از حسرت ،مارا مهربانانه خطاب کرد و گفت:"هفته دیگه از زنگ ورزش محرومیم."
فرمودیم:چرا؟
روایت کرد که:"ما هر هفته 2 زنگ ورزش از هوای پاک و شیطنت در همجواری دوستان لذت می بردیم.ولی این هفته ساعت اول ما را به ضرب و زور نشاندند سر کلاس تا امتحان درس شیرین(!)ریاضی بدهیم.پس ساعت دوم که مشغول تحرکات بدنی بودیم،چون تمام گشت خواستند مارا به سوی اتاقک کسب علم بکشانند،پس به این نتیجه رسیدیم الکی الکی حقمان رادر حال پایمال کردن میباشند.طی یک عملیات انتحاری تصمیم بر آن گرفتیم از همین عنفوان کودکی از هرگونه لگدمال شدگی حق خود دفاع بنماییم.پس همچین دسته جمعی سر کلاس تشریف نبردیم و در محوطه نشستیم و مشغول استنشاق هوای پاک بودیم که....
آقا اومد گفت:این چه حرکتی(!)بود کردین؟
به همین مناسبت هفته دیگه کلا ورزش مرزش تعطیل !تا باشد از این حرکتها(!)نکنین..."

طفلکی حماسه آفرین من،خسته و افسرده وزار،که چرا با ما،با ما که فقط حق خود می خواستیم این چنین کردند،پیش خود فکر می کرد دیگر از این حرکت ها نخواهم کرد...
که البته بنده روشنش کردم که بسیار نکویی کردین که چنین استوار و پایدار از حقوق مسلم خود دفاع نمودین و تا باد چنین بادا حتی...

ولی...
ولی در دل آنچنان خرسند شدیم که به برادرزاده گرام و هم نسلانش بر خود بالیدیم...
چرا که اگر از امروز مطمئن نباشیم،با این وجود فردای روشنی در پیش داریم.

ارجاف:امید من نیز به شما دبستانی هاست...

هنوزم حال من خوبه!!!

2009-11-09T15:15:00.002+03:30

و من یکسال یزرگ شده ام....
نه! اشتباه نکن، سالروز میلادم نیست.
سالگرد اتفاقی ست که ظاهرش از دردناک ترین های زندگیم بود.
ولی در بطنش طی این یکسال مرا مهربانانه در آغوش گرفت تا در گوشم نجوا کنان بگوید:"طفلکم!همیشه قرار نیست آن طور که تو می خواهی بگذرد،ولی صبور باش،شاید روزهای بهتری در راه باشد.صبر داشته باش! صبر داشته باش!صبر داشته باش!"

و یکسال گذشت.
آموختم صبور باشم...
آموختم امیدی هست....
و با تمام وجود حس کردم خدایی را که در این نزدیکی ست.....

سال گشت میلادت خجسته،امید و ایمان من!!!

ارجاف1:مرسی!
ممنون!
لطف کردین!
ایشالا جبران کنم!
.
.
.
اینا واسه همه دوستانی که منو با دعای پرمهرشون تنها نذاشتند.

ارجاف2:طی جدید ترین اخبار باید در حضور شریفتان عرض کنم که ....بنده و زندگی در حال وا کندن سنگ هایمان هستیم.ولی...ولی دیگر از جنگ و جدال و مبارزه خبری نیست.طبق مرام اصلاحات شده مان مسیر گفتمان در پیش گرفته ایم و بسی هم خوش می گذرد اتفاقا.(به شما نیز پیشنهاد میکنیم )

....

2009-10-27T11:13:00.004+03:30

آن گاه که به حکم عقلانیت

دو نیم کره کوچک دریایی از احساس را محدود می کند.

چیزی نمی توان گفت.

افسوس که در امپراطوری عظیم انسان...

قدرت در دست اقلیت است!!!

ارجاف1:این روزها با زندگی درافتاده ام،سخت شوخی اش گرفته ،دقیقا روزهایی که هیچ حوصله شوخی ندارم.به قدرتی ماورایی نیاز دارم.با دعاهایتان تا میدان مبارزه یاریم کنید!!!

اندر احوالات نیستی ما ....

2009-10-20T11:18:00.002+03:30

درووووووووووود!!!

درودی همراه با یک بغل سنگین آرزوی سلامتی و ایامی خوش برای تمامی دوستانی که دلمان برایشان تنگیده می باشد.

پست آخر راجع به هستی و نیستی آدمیان نوشتم و جو خودمان را گرفت. توفیق اجباری شد تا بسنجیم چه قدر هستیم وچه قدر نیستیم،که البته یک چیزهایی دستگیرمان شد.ولی از همه مهم تر دوستانی بود که این انقطاع بی خبر از راه رسیده،مرا یاد آور شد تا بیشتر قدرشان را بدانم.

در هر صورت فکر می کنم دیگر همگان دانند که مودم کامپیوتر بنده تا اطلاع ثانوی بر استعفای خود اصرار دارد و ما نیز راستش را بخواهید نمی خواهیم محلی از اعراب برایش قایل شویم،چرا که تصمیمات گرفته ایم از وابستگی های به سرزمین مجازیمان بکاهیم شاید تمرینی باشد تا بیاموزیم زندگی همیشه همان طور که تو می خواهی پیش نمی رودوسرزمین ها فانی اند هر چند مجازی باشند و غیره و اینکه کمی به زندگی حقیقی بپردازیم که جوانی را بی خاطره مفید بودن نگذرانده باشیم.

سرتان را درد نیاورم،آمدم تا بگویم از اینکه قدم رنجه کردین اومدین اینجا دیدین اراجیف تکرارایه . هر چی زیر لب گفتین و ...پوزش می طلبم.هر چند نبوده ام ولی قصد کرده ام بعد از پروسه تعدیل زندگانی مجازی،دوران تعادل را آغاز کنم.

به امید حق!!!

ارجاف 1:پاییز را آغاز کردیم بی آنکه بنده ارجافی نوشته باشم،افسوس!ولی آمدم تا بگویم قاصد مهربان مهر برایم بشارت آورد:پاییزی دیگر گون در راه داری،اندوهت را به برگ ها بسپار!!!

ارجاف 2:و امروز 28 مهر،این روز سراسر مهر و موهبت را به همجنسان از برگ گل لطیف تر خودم تبریک و شاد باش می گویم.چنین روزهایی باشد تا قدرمان دانند،تا باد چنین بادا!!!

هستی یا نیستی؟مساله این است...

2009-09-10T01:19:00.004+04:30

از شریعتی خواندم که آدمیان چهار دسته اند:

1- آنانی که وقتی هستند هستند وقتی که نیستند هم نیستند ( عمده آدمها . حضورشان مبتنی به فیزیک است . تنها با لمس ابعاد جسمانی آنهاست که قابل فهم میشوند . بنابراین اینان تنها هویت جسمی دارند)

2- آنانی که وقتی هستند نیستند وقتی که نیستند هم نیستند (مردگانی متحرک در جهان . خود فروختگانی که هویتشان را به ازای چیزی فانی واگذاشته اند . بی شخصیت اند و بی اعتبار . هرگز به چشم نمی آیند . مرده و زنده اشان یکی است)

3- آنانی که وقتی هستند هستند وقتی که نیستند هم هستند ( آدمهای معتبر و با شخصیت . کسانی که در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودنشان هم تاثیرشان را می گذارند . کسانی که هماره به خاطر ما می مانند . دوستشان داریم و برایشان ارزش و احترام قائلیم)

4- آنانی که وقتی هستند نیستند وقتی که نیستند هم هستند ( شگفت انگیز ترین آدمها . در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شکوه اند که ما نمیتوانیم حضورشان را دریابیم . اما وقتی که از پیش ما میروند نرم نرم آهسته آهسته درک میکنیم . باز می شناسیم . می فهمیم که آنان چه بودند . چه می گفتند و چه می خواستند . ما همیشه عاشق این آدمها هستیم . هزار حرف داریم برایشان . اما وقتی در برابرشان قرار می گیریم . قفل بر زبانمان می زنند . اختیار از ما سلب میشود . سکوت می کنیم و غرقه در حضور آنان مست می شویم . و درست در زمانی که می روند یادمان می آید که چه حرفها داشتیم و نگفتیم . شاید تعداد اینها در زندگی هر کدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد.)

روزها به این هستند و نیستندها فکر میکردم.به این بودن ها و نبودن ها...
هستی؟
نیستی؟
کی هستی؟ کی نیستی؟

و من چه قدر ساده می گذشتم از هستی و نیستی آدم ها...

ارجاف اول و آخر: به نظرم میاد این هستی و نیستی یه امر نسبی ست و آدما وجودشون واسه آدمای مختلف فرق می کنه البته به جز آدمای خاص که هستی مطلقند و یا بالعکس.
یه روزگاری خیلی دلم می خواست نظر یه نفری راجع به این موضوع بدونم ولی بودنش بهم فرصت نداد که ازش بپرسم.حیف ...

همه خوابیده اند؟

2009-09-01T05:35:00.001+04:30

همه خوابیده اند...
و من شب زنده دار مثل هر شب
کتابی به دست گرفته ام به قصد بالا بردن سرانه مطالعه هر ایرانی،عزمم را برای خواندن جزم کرده ام.
"جایی دیگر" کتاب در دست من.و نویسنده اش:"گلی ترقی"
به واسطه خاطره خوب کتاب هایی که ازش خوانده ام،میل به خواندنش دارم.
دوستش می دارم چرا که از زن بودن می گوید،آن هم کی ،روزگارانی که شاید دیگر مرد بودن ارزش نیست،روزگاری که اعتقادی هست:"که مردها همه چنگیز خان مغولند ،مگر آنکه خلافش ثابت شود."
بگذریم از راه های باریک هیچ خوشم نمی آید...
تابستان اگر هیچ نداشت،لااقل چشمهایم را با حروف چاپی آثار بزرگ دوباره آشتی داد و سنت حسنه یکجانشینی و لذت خواندن را یاد آوریم کرد...
شروع به خواندن کردم،به دنبال "جایی دیگر"(!)،خواندم و خواندم و... دیدم آنچنان که باید و شاید نیست.به مزاجمان خوش نمی آید.یاد "کافه پیانو"روزهای قبل افتادم.آنچه می خواستم نبود."1984"خواندنش این روزها چیزی جز درد نداشت."مرگ بازی"بر احساسات بدمان افزود.
"پیکر فرهاد"راضیم نکرد."فرانی و زویی"را نیمه کاره رهایش کردم...

و من دیگر آن نبودم.آنی که از تصور باغ شمیران گلی ترقی سراسر شعف میشد،آنی که برای آیدین(اگه درست گفته باشم چون چند سالی میگذره) سمفونی مردگان به پهنای صورت اشک می ریخت،آنی که...

بادوستانم صحبت کردم،دیدم خیلی از هم صنفانم چون من شده اند.وحشتم کمتر شد و افسوسم چند برابر...
مارا چه شدست؟هیچ! یک سال کنکور دادیم برای اینکه در زندگی پیشرفت کنیم،بشویم یک شهروند موفق،یک جوان آینده دار،همه،ذوقمان را به تاراج برد.

نه!این طور نمی شود.اگر قرار باشد به جایی برسیم،باید مژگان وجود را تکان تکان دهیم،بیدارش کنیم.اینجا کسی به داد به کسی نمیرسد.اینقدر می کنند تا خوابت ببرد...

مژگان!!!

پاشو!پاشو!آفتاب شد(!)

Dارجاف1:خدا این نقطه ها(...)را از ما نگیرد:

ارجاف2:با تاخیراندک روز وبلاگ نویسان رو به تمامی دوستان وبلاگ نویسم تبریک گفته و ورود محیای عزیزم به این دایره را نیک وخجسته میدارم.

ارجاف3:در لحظه های نیایش خود با پروردگار مهر، مارا ازیاد نبرید!!!

تمام ترس من شاید...

2009-08-23T16:28:00.001+04:30

نمی ترسم اگر روزی به سان رفته ای از یاد
غبار آلود و گم در باد
فراموش نغمه ای در کوچه ی باریک شب گردم
نمی ترسم اگر روزی به سان سایه ی شمعی افتاده بر دیوار
به ضرب دشنه ای ،بر دار
ناگهان خاموش در دل تاریک شب گردم
نمی ترسم اگرشبی سرد و باران ریز
به تابوتی هراس انگیز
به ناگه خاک گردم من
تمام ترس من شاید
از آن یک لحظه ای باشد که از آیینه ی یادت
به ناگه پاک گردم من ...
تمام ترس من این است... تمام ترس من این است.

ارجاف:آنچه خواندید اراجیف نبود،اثری بود نیکو از دوستی تازه از راه رسیده،"آرشام"

تیترمان نمی آید...

2009-08-19T00:52:00.000+04:30

هیچ چیزی بی خیال تر از زمان ندیدم...
خوشم میاد از بی عاریش،راهشو میکشه واسه خودش میره.
واسه خودش زندگی می کنه .هیچ کس هم واسش مهم نیست.
کاش میشد ما هم گاهی،فقط گاهی این جوری زندگی کنیم.
وقتی "ناطور دشت" رو خوندم اصلا واسه همین شیفته "هولدن" شدم.می مردم واسه همین بی عاریش.واسه اینکه اینقدر جرات داشت واسه خودش زندگی کنه...به خاطر خودش...

این روزا،نه،خیلی روزا از دست خودم ناراحتم که چرا من تا حالا نتونستم به این ایده آل خودم دست پیدا کنم.
همین روزا که بعضی آدمای دور وبرت به احتمال زیاد سهوا با یه جمله با یه عبارت زخمی رو دلت می ذارن که اوووووووووووووووه حالا حالا ها طول می کشه خوب شه.اینو مطمئنی...

همین روزاست که حرصت میگیره چرا واست مهمند اینا.کار خودتو بکن.بی خیال بابا.حرفه دیگه میزنن.در دروازه رو میشه بست ولی دهن مردم رو نه.........
همه اینا رو به اضافه یه سری مزخرفات دیگه تو گوش دلت میخونی و امیدواری حالیش بشه.سرگرم حرفات که میشی،میگذره ولی می بینی نه بابا دلت سوخته.این جوریا ساکت نمیشه...
همین موقع هاست که میای میشینی اینجا و این اراجیف رو می تایپی و آرزو میکنی ای کاش دوست و آشنا و غریبه ای که میان اینجا اینا رو می خونن رو هرگز نمیشناختی ...

ارجاف1:خدای رحمت کناد "حافظ"سبز دل شیرین سخن را که می فرمود:
"تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار که رحم اگر نکند مدعی،خدا بکند"

ارجاف2:شما که واسه خودتون زندگی می کنید،نه؟؟؟

ارجاف3:حرفه ای اراجیف نوشتم.بگذارید به حساب اعصاب پریشان و بگذرید...

بارانم آرزوست ...

2009-08-07T13:45:00.003+04:30

در کودکی خواندیم:

"آن مرد در باران آمد"

بزرگتر که شدیم،فهمیدیم:

تا آن مرد نیاید،

باران نمی بارد ...

سخنی نیست...

2009-08-05T00:39:00.003+04:30

چه بگویم؟سخنی نیست.

می وزد از سر امید،نسیمی

لیک،تا زمزمه ای ساز کند

در همه خلوت صحرا

به رهش

نارونی نیست.

چه بگویم؟سخنی نیست ....

-یادت سبز،شاملو!!!

ارجاف 1،2،3،4،.....:بازار حوصله داغ نیست این روزها.می دانی که...؟؟؟

خدایا،توبه!!!

2009-07-31T00:35:00.002+04:30

روزهایی نه چندان دور: همه جا شور و شعف،همه جا هیجان،همه جا سبزی و طراوت و جوانی*،همه جا نور امید،همه جا لبخند ...

روز موعود: حضور میلیونی،اراده ملی،شعف مردمی،شور دموکراسی،قلب هایی تپنده فقط به عشق میهنی آباد...

شب حادثه: (...)

فردای تاریکی: داد،بیداد(به معنای واقعی کلمه،پردرد بخوانیدش چرا که دردمند نوشتمش) فریاد ...

فردایش: داد،بیداد،فریاد ...
فردایش:داد،بیداد،فریاد، خون ...
فردایش:داد،بیداد،فریاد،خون،الله اکبر...

روزهای نه چندان بعدش:عادت،نسیان،تقدیر گرایی و آینده نگری(!)،ترس ...

بعدش: هواپیمای توپولف تهران را به مقصد ایروان ترک کرد .ولی دقایقی بعد بی هوا دلش هوای زمین کردو از مقصد بازماند.168نفر به ملکوت پیوستند.

هنوز بعدش نشده:هواپیمای تهران – مشهد به مقصد رسید ولی کمی خلوت تر،16 سرنشین کم داشت.

امروز:آمار مبتلایان به آنفلونزای خوکی در همان میهن مذکور به 63 تن رسید.پیش بینی می شود،طی دو سال آینده ،حداقل ده میلیون ایرانی به این بیماری تازه به دوران رسیده مبتلا شوند.

فکر ورق زدن دفتر خاطرات را از سر بیرون می کنم.
خدایا،توبه!!!

سخت آشنا می نماید،انگاری!!!

2009-07-26T16:27:00.000+04:30

پیش می آید و پیش می آید
به ضرب آهنگ طبلی از درون پنداری
خیره در چشمانت
بی پروای تو
که راه بر او بسته ای انگاری.

در تو می رسد از تو بر می گذرد بی آنکه واپس نگرد
در گذرگاه بی پرهیزِ آشتی کنان پنداری
بی آنکه به راستی بگذرد
چراکه عبورش تکراری ست بی پایان انگاری.

یکی بیش نیست
گر چه صفی بی انتها را ماند
_تداوم انعکاسی در آیینه های رو در رو پنداری_
و به هر اصطکاک نا ملموس اما
چیزی از تو می کاهد در تو
بی اینکه تو خود در یابی انگاری.

چهره در چهره بازش نمی شناسی
چنان است که رهگذری بیگانه،پنداری
اما چندان که واپس نگری
در شگفت با خود می گویی:
"سخت آشنا می نماید،
دیروز است انگاری."

ارجاف1:از طرح معما گونه حسرتش لذت می برم.لحنش همچنان یگانه،همچنان دلنشین.روحش شادو یادش سبز"احمد شاملو"

ارجاف2:و اما دوستانی که"اراجیف نامه" را تا به امروز با حضور سبزشان دلگرم به تداوم اراجیف گویی کرده اند،محسوس و نا محسوس:بلندای نظرتان واگیردار(!)،مهرتان را سپاس!!!

کودکانه،اما ...

2009-07-24T00:08:00.002+04:30

امشب،برادرزاده عزیزترازجان،با نبوغ کودکانه اش ،باز هم غفلت های بزرگ دنیای بزرگترها(!) را به رخم کشید:

پرسید:"عمه مژگان ! روز مبادا چند روز دیگه اس؟ "

واقعا چند روز تا روز مبادا فرصت داریم؟

راستی کدوم روز مبادا ؟

مبادا ...

امان از دقیقه ها ...

2009-07-21T23:39:00.002+04:30

"همیشه از جایی آغاز می شود که انتظارش را نداری. یک مرتبه به خودت می آیی و می بینی وسط خاطره ای افتاده ای که تمام روزهای گذشته خواسته ای فراموشش کنی. هر چه با خودت تکرار می کنی که همه چیز تمام شده و دلیلی برای یاد آوردنش وجود ندارد، باز یک روز با بهانه ای حتی کوچک ، خودش را از گوشه ذهنت بیرون می کشد و هجوم می آورد به گذر دقیقه های آن روزت ..." *

امان ازدقیقه های آن روزت !که بی امان بر سرت خراب می شوند و هر چه رشته ای پنبه می کنند.
و تورا به این نتیجه می رسانند که هر چند آدمی فرزند نسیان است ،هر چه را فراموش میکند جز آن چه باید...
شاید ...
شاید زندگی همین باشد ...
گذر دقیقه های آن روزت ، گذر دقیقه های هر روزت ...

*:از کتاب "مرگ بازی"نوشته پدرام رضایی زاده

اخبار تازه نیست....

2009-06-28T01:12:00.004+04:30

نوشتنمان می آید....

شدید....

ولی این ذهن از هر چه گفتنی و نوشتنی ست، خالی ست.

این روزها ،روزهای شنیدن است.

شنیدن اخبار خوب ،مثل : تولد "خدابنده"ای جدید

شنیدن اخباربد ،مثل : تجمع گارد ویژه در خیابان های شهر من ،مثل : ریخته شدن خون پاک دخترکی از جنس من ، مثل : شکستن قلبی که با تمام شور و شوقش برای اعتقادی که نمی داند باید همچنان به آن پایبند باشد یا نه،مایه گذاشته بود،مثل : پاره شدن زنجیره امید به آینده ای که دیگر هیچ تصوری از آن ندارم و تا اطلاع ثانوی نمی خواهم داشته باشم. مثل : مثل هزاران خبر بدی که این روزها شنیدم و شنیدید.

این حرف ها را فقط اینجا می توان نوشت،فقط نوشت چرا که به زبان آوردنش تاوان بدتری دارد.می گویم اینجا چرا که اینجا می شناسم همدردانی همزبان را که بفهمند مرا و همین درک التیامی باشد بر این زخمی که سر برآوردنش با خداست .

"شب آرزوها" ،آرزو کردم:

خداوند وحشت و غربت و نفاق را از کوچه های شهر من باز گیرد.

آرزو کردم مهرش التیام بخش قلب های داغدیده این روزها باشد.

آرزو کردم قلم حکیمانه اش در صدد نگارش فردایی سپید برای ایرانم باشد...

از هرچه نا امید باشم، به گوش شنوای آرزوهایم امیدوارم.

همین روزها ...

2009-06-21T01:11:00.005+04:30

نه!!!

ایراد از بلاگر نیست.

نه!!!

ایراد از دایال آپ هم نیست.

بعد از کلی کشف و شهود علت اصلی آپ نشدن این وبلاگ بیچاره را یابیدم.ایراد از نویسنده اشه .شخص شخیص بنده!!!

چند وقته در پی الطاف مهرورزان سرزمینم نه اینترنت درست و حسابی داریم و نه همراه اول و آخر و هیچ وقت و همیشه ای و نه حال و حوصله به جایی....

همه اینا باعث شد یه مقدار بنده وبگرد تر از گذشته شوم و حالت منفعلانه در شهر مجازی خودم داشته باشم و از اونجایی که "عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد"،در افشانان بسیاری پیدا کردم.خواندم و لذت بردم و حسرت نوش جان کردم.
حسرتم ازقلم جسور این بزرگواران بوده و دیدم تا آنجا که دل تنگشان یاریشان کرده نوشته و منتشر کرده اند،نه مثل من انبار کرده باشند.دلم بر نوشته هایم سوخت.
ولی....با خود قرار بر این گذاشتم عنوان را با محتوا وزن دهم،"اراجیفات" را بنگارم هر طور شده....
هر چند این روزها که "روزگار غریبی ست" نوشتن هوای دیگر دارد....
همین روزها که "برای آنکه ایران خانه خوبان شود،خون دل ها خورده ایم، می خوریم و ..."
همین روزها که مچ بند سبزم را کنار صندوقچه خاطراتم گذاشته ام و دودلم که بگذارم و بگذرم ،یا...
همین روزها که تردید دارم چشمانم را ببندم و انگشت در گوشهایم بفشارم و قصد کنم که 4 سال به این منوال زندگی کنم ، یا ...
همین روزها که می ترسم ورای الله اکبر شنیدن ها ،صدای شلیک گلوله ای زنجیره استغاثه ام را پاره کند...
همین روزها که "ایران" هوای دیگر دارد ،قصد نوشتن کرده ام...

میشه ما خفتگان بیدار گردیم!!!

2009-06-01T23:10:00.003+04:30

میشه دولت به ملت یار گردد
نگو هرگز نمیشه , های های
به اهل ملت غمخوار گردد
نگو هرگز نمیشه , های های
شبیه نادر افشار گردد
نگو هرگز نمیشه , های های
نگو هرگز نمیشه,های های
سیا قرمز نمیشه , های های
*
میشه گرگی به گله آشنا شه
نگو هرگز نمیشه ,های های
میشه شیطان به شکل اولیا شه
نگو هرگز نمیشه ,های های
میشه شهوت چرانی پادشا شه
نگو هرگز نمیشه , های های
نگو هرگز نمیشه , های های
سیا قرمز نمیشه , های های
*
بیا شاها صفا کن جان مولا
نگو هرگز نمیشه , های های
رعیت را رها کن , جان مولا
نگو هرگز نمیشه , های های
به ملت خوب تا کن , جان مولا
نگو هرگز نمیشه , های های
نمد شولا نمیشه , های های
جان مولا نمیشه , های های
*
میشه ایران ویران گردد آباد
نگو هرگز نمیشه , های های

کمی روزنومه چی هم گردد آزاد
نگو هرگز نمیشه , های های
یارو راضی نمیشه , های های
پشه قاضی نمیشه , های های
*
میشه ما خفتگان بیدار گردیم
نگو هرگز نمیشه , های های
چو ژاپون شهره در اقطار گردیم
نگو هرگز نمیشه , های های
چو آمریکاییان هشیار گردیم
نگو هرگز نمیشه , های های
نگو هرگز نمیشه , ها ی های
سیا قرمز نمیشه , های های

ارجاف1: شعر فوق از سید اشرف الدین حسینی(نسیم شمال)است.

ارجاف2: ما،امروز در عصر گفتمان عدالت و دموکراسی ،با خواندن این شعر همچنان ذهنمان در پی همدردی با شاعر است و ...افسوس.....و این تکرار تکرار است...

ارجاف3: و ما همچنان امیدواریم....

ارجاف 4: برای رفع بعضی ابهامات باید عرض بفرمایم "ارجاف" مفرد کلمه اراجیف می باشد.

هفته روابط عمومی مان مبارک!!!

2009-05-19T02:08:00.006+04:30

چرخ روزگار چرخید و چرخید ....

صفحات تقویم ورق خورد و خورد ....

تا قرعه به نام ما افتاد!

"هفته ارتباطات و روابط عمومی را بر تمامی امیدواران این عرصه تبریک می گویم."

به عنوان طفیل روابط عمومی این روزها حس خوبی دارم.از اینکه همه جا نام روابط عمومی بر زبان پوستر و بیلبورد و گوینده خبر جاریست ، لذت میبرم.
حداقل خیالم راحت است ملت اسمش را میشنوند.
تا این روز جهانی در کشور ما آنچنان که شایسته است خود را نشان دهد،زمان باقی ست.

امروزدر دانشکده مراسمی برای بزرگداشت این هفته برگزار شده بود . از ما گفتند...از فردای ما گفتند...شاخه گلی نثارمان کردند... باشد که امیدوار شویم به فردای روشن خود.
گاهی فکر میکنم تحصیلات در این رشته این روزها کاری بس بیهوده ست ،شاید باید سالها صبر میکردم و بعد اقدام .ولی دقایقی نمیگذرد که پشیمان میشوم(خصوصا اگر سر یکی از کلاس های تخصصی نشسته باشم.)
آنچه که همیشه مرا به ارتباطات دلگرم می کند،حضور اساتیدی ست که احساس میکنم با عشق به ارتباطات در ایران خیر مقدم گفتند
و گرانقدر تر از همه، و البته امید بخش تر از همه: پدرمان* پروفسور کاظم معتمد نژاد

و ما همچنان امیدواریم به فرداهای روشن خویش...

*:بزرگوار گرانقدر پدر علم ارتباطات ایران میباشند.

بازی،ما،...

2009-02-23T00:11:00.007+03:30

ما تماشاچیانی هستیم،

که پشت درهای بسته مانده ایم!

دیر آمدیم!!

خیلی دیر...

پس به ناچار

حدس می زنیم،

شرط می بندیم،

شک می کنیم...

وآن سو تر

در صحنه

بازی به گونه ای دیگر در جریان است!!!

حسین پناهی، روحش شاد...

"Hi,Bye"

2009-02-17T23:30:00.004+03:30

به سلام ها دل نمی بندم،

از خداحافظی ها دلگیر نمی شوم،

باید ایمان بیاورم به دوری و دوستی خورشید و ماه !!!

هیچ مگو!!!

2009-01-16T03:17:00.003+03:30

پیدای پنهان...

2008-12-26T14:48:00.008+03:30

یابیدمش!
همین امروز.
همین امروزی که فکر میکردم روز کسل کننده ای خواهد بود،مثل روزهای اخیر که فقط خودمو سر کار می ذاشتم.
ولی اون همین امروز(!) به دنیا اومد،به دنیای من اومد!!!
همه چیز اتفاقی بود.
یهو دیدمش،یهو حسش کردم،دیدم باهاش هم کلام شدم،
یهو دیدم چه قدر دوسش دارم.
یهو دیدم چه قدر در برابرش مسئولم.
دلم واسش سوخت!چه قدر نحیف تر از اونی بود که فکرشو میکردم.نحیف و آسیب پذیر...
ولی می خوام براش مادری کنم....نه!....قشنگ نیست.ازش دور میشم،میخوام براش باشم،برام باشه،می خوام فراموشش نکنم.
......
........
..........

چه قدر قشنگ بود اگه همه واقعا درکش میکردیم روحی رو که به نظرم همونه که بهش میگن: کودک درون.
چه قدر همه عاقل تر بودن،چه قدر آروم تر بودن،چه قدر صادق تر بودن،چه قدر ...

"خداوند کودکانتان، زنده و بالیده داراد!!!"

و یلدا ...

2008-12-20T02:13:00.009+03:30

و یلدا بهانه ایست تا یک دقیقه بیش تر به تو فکر کنم!!!

نوازش(!) نامجو

2008-12-15T15:20:00.008+03:30

...

تمامی دینم به دنیای فانی
شراره عشقی که شد زندگانی
به یاد یاری ،خوشا قطره اشکی!
به سوز عشقی،خوشا زندگانی!
همیشه خدایا،محبت دل ها
به دل ها بماند،به سان دل ما
که لیلی و مجنون فسانه شود
حکایت ما جاودانه شود
تو اکنون ز عشقم گریزانی
غمم را زچشمم نمی خوانی
از این غم چه حالم ،نمی دانی
پس از تو نمونم برای خدا
تو مرگ دلم را بیین و برو
چو طوفان سختی زشاخه غم
گل هستی ام را بچین وبرو

...

خداوند نصیب کناد!!!

2008-12-10T04:14:00.007+03:30

یکی از افسوس های بزرگ زندگیم،دیر رسیدن به دوره دانشجویی در دانشکده علوم اجتماعی بود.

چرا که وقتی من رسیدم دیگر"یونس شکرخواه"آنجا نبود.

مجبور شدم به کتاب هایش،صحبت هایش و... اکتفا کنم،

و هم چنان دوستش بدارم و افسوس بخورم که افتخار شاگردیش را نداشته ام.

امروز از حرکت جسورانه اش در نحوه برگزاری امتحان مطلع شدم که گویا اعتراض مسئول آموزش دانشگاه محل تدریس خود را به همراه داشته است.

سوالات را قبل از امتحان در وبلاگش منتشر کرده و اینچنین ازدانشجویانش خواسته تا پاسخگو باشند:

"امتحان دوره کارشناسی ارشد ژورنالیسم-دکتر یونس شکرخواه

واحدهای روزنامه نگاری الکترونیک ومدیریت سایت

1.گونه های رسانه های آنلاین را تشریح کنید

2.تعامل یعنی چه؟

3.نوشتن برای وب چه ویژگی هایی دارد؟

4.اگرسردبیر یک سایت خبری در ایران باشید،چه امکاناتی خواهید خواست لطقا پاسخ خودرادرقالب یک گردش کار توضیح دهید.

5.یک وب سایت خبری را به دلخواه انتخاب کنید وآن را از جنبه های متن،عکس،گرافیک،صدا،ویدئو وتعامل با کاربر،تجزیه وتحلیل کنید

- پاسخ‌هايتان را بر روي وبلاگ‌هايتان ارائه كنيد و در نظر داشته باشيد كه اين ارائه بايد بر مبناي آموزه‌هاي شما در دروس روزنامه‌نگاري آنلاين باشد

- لينك وبلاگ حاوي پاسخ هاي شما بايد تا پايان روز پنجشنبه 28 دي ماه در ميل باكس من باشد. اسامي شما عملا از روز 29 دي ماه در بلك لیست خواهد بود.

- تكرار مي‌كنم پاسخ‌هايتان را بر روي وبلاگ‌هايتان بر مبناي آموزه‌هاي دروس روزنامه‌نگاري آنلاين ارائه كنيد

- به اميد ديدار شما در دوره دكتري"

این عمل زیرکانه بر اساس اصل آموزش تحلیل و استنباط دانشجو صورت پذیرفت،اصلی که در ایران توجهی به خود ندیده است.

خداوند شکر خواه را عمر دهاد و امثال او در ایران ما افزون کناد!!!

بسم الله

2008-12-09T01:27:00.001+03:30

سلام

ازغرایب روزگار،

من نیزوبلاگ نویس شدم.

طبق معمول،حضور خود در این عرصه نوراخجسته دانسته وبر خود درود و شادباش می فرستم،

باشد تا دیگران عبرت گیرند...